Nah Thon

Vanmorgen met een busje naar Nah Thon geweest, de havenplaats waar de boten van het vasteland aankomen. Havenplaats is een groot woord, er zijn 2 pieren in zee waaraan de boten aanmeren. Maar het dorpje is wel leuk voor wat shopping en vooral je vergapen aan de vele mooie dingen die je voor betrekkelijk weinig geld hier kunt kopen, maar door grootte, gewicht enz. niet mee te nemen zijn. Na de luch weer terug gegaan naar ons plekje en nog wat op het strand gelegen en gezwommen.
Terwijl het bij jullie stormt, lopen we hier onbevangen de zee in met een aangename temperatuur, maar, helaas, dat duurt niet lang meer.
We zijn al aan het regelen hoe we weer naar Bangkok terug kunnen. Zal een lange treinreis worden!

Geleuter...

Gisteren was voor mij even een 'uit-de-zon-blijf-dagje', zoals Willem al vermeldde. Tot nu toe is het me steeds gelukt om niet te verbranden, door toch zoveel mogelijk in de schaduw te blijven en smeren, smeren en nog eens smeren. Maar hier aan de zee is het toch oppassen, dat gaat zo hard. Dus af en toe eens een dagje de zon vermijden, kan geen kwaad. En ik amuseer me dan toch heel goed, boodschapjes, geld halen (moet af en toe ook eens gebeuren), beetje rondkijken in leuke winkeltjes, gezellig lunchen bij 'Mummy's restaurant' en verder veel lezen, zalig.
Vanmorgen hebben we eerst een ochtendwandeling gemaakt en daarna een aantal uurtjes op het strand doorgebracht. De zee is heerlijk, er zijn flink wat golven zonder dat er gevaarlijke stromingen zijn, dus je kunt je lekker laten meedobberen. Het is vandaag heel helder weer, we konden voor het eerst Koh Paghnan goed zien liggen ten noorden van ons. En de kleur van de zee is schitterend!
Willem ligt nog te bakken, ik ben wat eerder teruggegaan ('t was weer eens genoeg, die zon!).
Maar ja, consequentie van dit relaxte leven is natuurlijk wel dat er niet zoveel spannends te vertellen valt, dus leuter ik er maar wat op los, haha.

Met de 125cc op pad.

Gisteravond dus een heerlijke vis verorberd, een 'butterfish' maar of deze benaming plaatselijk is of een officiele naam, ik weet het niet. En natuurlijk paste de fles franse witte chardonay daar uitstekend bij. Toen de borden en schalen leeg waren kwam het personeel - heel lief - met een stuk gebak aanlopen en Happy Birthday zingend. Het personeel, immer met een big smile, is soms een verhaal apart. Bestel je b.v. een biertje en een jus d'orange, dan komt de eerste boy het biertje brengen en pal daarna nr. 2 de jus, maar vriendelijk zijn ze, dat bewijst de foto wel!
Vandaag heb ik, alleen, een motorbike gehuurd en een rit gemaakt over het eiland. Het eiland heeft niet bepaald een goed wegennet, vaak gaten in de betonwegen en vooral veel zand op de weg, dus oppassen op de bike en niet te hard. Maar dan gaat alles wel goed. Maar met z'n tweeen op zo'n bike is toch wat meer delicat vandaar dus deze verkenning. Heb de westkust wat verkend en daar schijnen vooral de beter gesitueerde thais te wonen, gezien de riante en moderne huizen tussen de palmbomen. Maar wel de typisch thaise vormen van daken. Het strand is aan die kant minimaal en vol stenen dus betrekkelijk weinig resorts en guesthouses. Nee, zelfs de vissers wonen daar nog aan het strand in eenvoudige huizen en op het strand hun longtailboat en de netten.
Els heeft zich een rustig dagje gegund en is maar uit de zon gebleven om niet al te veel te verbranden.

Feestje...

Iedereen heel erg bedankt voor alle goede wensen voor mijn verjaardag. Leuk dat jullie eraan gedacht hebben!
Wij gaan het vanavond lichtjes vieren met een lekkere maaltijd (dat hopen we tenminste). Gisteravond hebben we alvast vis besteld en een lekker flesje wijn gekocht, dat ligt nu te koelen. Zo'n flesje wijn is hier echt wel iets speciaals, je ziet ze maar zelden in de winkels en zijn heeeeeeel duur! Dus we gaan er eens uitgebreid van genieten en morgenavond laten we wel weten hoe het geweest is!

(PS: jullie hadden nog een paar olifanten-filmpjes tegoed, die ben ik nu in het fotoalbum aan het laden. Misschien twee of drie per dag, want het duurt erg lang..)

Strandweer

Het weer van vandaag: 32 graden, aan het strand een lichte bries, half bewolkt.
Ideaal dus voor het strand.
Vanmorgen was iemand bezig de cocosnoten te oogsten uit de palmen, met behulp van een lange stok met een scherp mes eraan. Er zitten al gauw zo'm 20 noten aan een boom die allen met een grote plof in het zand vielen. Je moet er niet aan denken als je er een op je hoofd krijgt. En nu ligger er onder veel bomen bergjes coscosnoten.
Het strand is bepaald niet saai. De gehele dag komen er mensen langs met fruit, limonade, met maaltijden (ter plekke bereid en verwarmd op een meegebracht houtskoolvuurtje) tot en met thaise zijden tafelkleden toe.
En natuurlijk kan je zwemmen in de zee: een heerlijke temperatuur, dezer dagen wat golfslag, dus een echte branding, dus prima geschikt om enige verkoeling te vinden.

Weer een Wat? Nee, Wat een Weer...

Op de foto's van gisteren konden jullie zien dat het weer al serieus begon te veranderen hier. Gisteravond zijn de buien losgebarsten rond een uur of zes en dat duurde tot ongeveer middernacht. Ook stormachtige wind erbij. De wegen hier kunnen dat helemaal niet aan, zodat binnen de kortste keren alle straatjes en paadjes flink onder water stonden.
Vanmorgen begon de dag met een stralende zon, maar al gauw kwamen er toch weer wolken. We zijn nog wel twee uurtjes of zo op het strand geweest. De zee is heel wat onstuimiger dan de afgelopen dagen, er was nu een flinke branding. Op zich wel leuk, zo'n heftig golfslagbad, maar het is oppassen geblazen, omdat de stroming nu ook veel sterker was.
Rond het middaguur begon het weer even serieus te regenen, zodat we na de lunch huiswaarts zijn gekeerd. Willem heeft een lees-middagje gehouden en ik ben wat boodschappen gaan halen. Inmiddels is het wat rustiger geworden. Eigenlijk wel goed, eens een dagje minder zon, kan ons velletje ook weer even op adem komen. En de temperatuur... die blijft heerlijk!

Rondje Samui

Gisteren hebben we een auto met chauffeur - ook wel 'taxi' genaamd - gehuurd en een verkenningstocht gemaakt over het eiland. We hadden een lijstje gemaakt met enkele "must seen" punten en we lieten ons door de chauffeur daarheen brengen en terwijl hij wachtte konden wij in alle rust de bezienswaardigheden bewonderen.
Het eerste bezoek was een - hoe kan het ook anders - een tempel. En wel een chinese tempel midden in een meertje gebouwd op reusachtige betonnen lotusbladeren. Ik kon me niet aan het idee onttrekken dat het gehele complex iets had van een pretpark, met alle respect overigens. Maar een Efteling of een Walibi zouden jaloers zijn op zoveel mystieke ornamenten, kleuren en afbeeldingen.
Niet ver daar vandaan zit een gigantische gouden buddha te staren over de zee, eveneens in een wonderlijke omgeving met draken, slangen, wezens met een stuk of wat armen enz. En daarom heen de souvenirstalletjes, de donationboxes voor een scala aan doelen, de monks die je besprenkelen met wij-water. Veel touristen, maar ook veel thai die daar komen om te bidden of een gokje wagen voor veel geluk in de toekomst.
Voorts langs de oostkust naar het zuiden, viewpoints bezocht, bijzondere rotsformaties (the grandfather and grandmother rock) en vervolgens de bergen in in het midden van het eiland. Eerst natuurlijk naar een waterfall, maar dat bezoek was mede bedoeld als sportieve uitdaging omdat we een halfuurtje moesten klimmen over smalle, natuurlijke paadjes door het bos. En voorts naar de top van de berg. Daar zou een Magic Statue Garden zijn. Was er ook, maar slecht een klein parkje waarvoor je ook nog entree moest betalen. Terwille van de tijd maar niet binnen geweest. Op de top van de berg nog wat foto's gemaakt. De beelden zullen niet zo mooi zijn als de werkelijkheid: een prachtig gezicht van boven met al die wuivende cocospalmen, de zee glinsterend in de verte. Vanaf deze hoogte een schitterend, groen eiland. In tegenstelling tot de ervaring die je krijgt als je over de kustweg rijdt. Dan zie overal en overal de vacantiebungalowtjes, de resorts, de huizen te huur en heel veel winkeltjes. En overal wordt gebouwd, verbouwd, waarbij asbest een favoriet bouwmateriaal is! Het ene nog mooier en luxer dan het andere, maar je kunt niet zeggen dat de thai geen smaak hebben: de architektuur, de kleuren, de versieringen zijn vaak van grote klasse.

Nattigheid....

Vanmorgen hebben we een wandeling landinwaarts gemaakt, richting bergen, of liever gezegd heuvels. Zodra we van de hoofdweg waren, veranderde het beeld totaal. Het was ineens weer het echte platteland, en daar waren we ook naar op zoek. We hadden immers nog geen beeld van hoe het eiland er nu eigenlijk uitziet. Koh Samui blijkt een heel groen eiland te zijn, veel groener dan Koh Tao, waar we vorig jaar waren. Hier zijn de heuvels minder steil en ze zijn allemaal begroeid met vooral kokospalmen, maar ook andere bomen zie je ertussen. En natuurlijk de bananenbomen. De kokosnoten en de visserij vormden hier dan ook een belangrijke bron van inkomsten, zeker toen het toerisme nog niet zo ontwikkeld was.
Alhoewel er ook landinwaarts wel vakantiebungalows staan en nog gebouwd worden, hebben we toch ook door echte Thaise dorpjes gewandeld.
Dat het eiland zo groen is, laat vermoeden dat er nogal eens wat regen valt, en dat schijnt hier toch ook iets meer te zijn dan op sommige andere eilanden. Niet dat wij er last van hebben tot nu toe, we hebben 1 keer 's nachts een echte tropische stortbui gehad, goed voor de planten en het stof! Wel merk je goed dat er hier een veel hogere luchtvochtigheid is. We hebben niet eens zover gewandeld, maar het zweet stroomde ervan af! Na twaalf uur moet je ook eigenlijk niet erg actief meer zijn, behalve dan in de zee of in het zwembad...
Voor morgen hebben we weer een zelf samengesteld toertje in petto, een auto met chauffeur die ons de hele dag mee op sleeptouw neemt naar de plaatsen die we zelf aangeven en waar we zo lang kunnen blijven als we willen.

Full Moon en Bo Phut

Afgelopen nacht was het volle maan. Niets bijzonders eigenlijk, maar voor hier op de eilanden in de Golf van Thailand, is het dat wel. De Full-moon parties. Zo'n party is dan ter meerdere glorie van de horeca-ondernemers want het betekent niets meer dan dat grote groepen jongeren op het strand flink gaan zuipen. Maar het heeft toch een aardige reputatie om de muziek, vooral reggae. Bij ons in de buurt niet erg veel van gemerkt, alleen dat er midden in de nacht een tropische regenbui is gevallen, dus waarschijnlijk zijn ook de feesten letterlijk in het water gevallen.
Maar vanmorgen - zoals verwacht - weer zonnig en warm weer en grote plassen op de weg.
We zijn naar een nabijgelegen dorpje gegaan, Bo Phut, wat een alleraardigst vissers-dorpje zou moeten zijn. Alleraardigst was het wel, maar de vissers hebben we niet aangetroffen. Wel een aantal van hun vroegere huizen, de teakhouten woningen, waarvan er ook weer veel verbouwd zijn tot restaurant, guesthouse etc. Maar niettemin een leuk dorpje kennelijk geliefd bij Fransen, gezien de boulangeries, de menukaarten in het frans, terwijl bij ons juist veel duitsers zitten.
In een decadent restaurant aan het strand hebben we een stuk makreel(!) met thaise saus gegeten en toen maar weer met het busje terug naar onze stek om de rest van de middag door te brengen aan de rand van ons zwembad. Je begrijpt, dit was weer een leuke, maar behoorlijk vermoeiende dag voor ons!!!

Matrassen enzo..

We worden beruchte guesthouse-gasten, hier in Thailand. In het Awana hadden we al eens geklaagd over de matras, die was oud en versleten en aangezien we daar zes weken zaten, was dat niet zo prettig. En prompt de volgende dag kregen we een gloednieuwe matras. Nu, toen we gisteren hier onze nieuwe kamer betrokken, hing daar een doordringend vies luchtje, bleek uit een van de matrassen te komen. Dus wij vanmorgen weer naar de baas van het spul, en een uur later.... een gloednieuwe matras! Het is wel een schatje hoor, die baas, die doet alles om het ons naar de zin te maken, inclusief gratis internetten, hoihoi!
En dan het spannendste deel van de dag: ik had eindelijk besloten toch maar eens een bikini aan te schaffen, alhoewel ik dat tien jaar geleden of zo afgezworen had. Maar dat badpak is gewoon veel te warm hier. Dus ik de stoute schoenen aangetrokken en vanmorgen de bikini-winkel in. Toen ik mezelf in de spiegel zag, dacht ik: nou ja, ik heb al erger gezien....
En .... het resultaat kunnen jullie weer bewonderen in ons foto-album!!

Onze bountyplace op Koh Samui.

Na die barre tocht van gisteren hebben we ons toch heerlijk kunnen nestelen in het Mai Nam Home Guesthouse. Hadden we gisteren als 'proef' een eenvoudige kamer, vandaag zijn we verhuisd naar een appartement. Een ruime slaapkamer met meubilair, een kleiner bij-kamertje met leren stoelen, een frigo, een badkamer en een veranda met meubilair. Alles schoon en fris, we voelen ons als in een luxe resort, want we hebben ook een prachtig zwembad hier in de tuin; het strand met fijn wit zand, de palmen en de blauwe zee is op 100 meter lopen. Prima restos in de buurt waar je voor weinig geld goed kunt eten. En, het is nu minder druk in Koh Samui en heel Thailand, we konden heel gemakkelijk 30% korting krijgen bij langer verblijf!
Het eiland Koh Samui is redelijk groot, veel stranden en langs de kust loopt een rondweg. Er zijn stukken kust voor jongeren met veel vertier, maar wij zochten een rustiger stuk strand en dat hebben we dus gevonden. In onze 'Soi' een zijstraat van de rondweg, staan verschillende bungalowparkjes en zijn hoofdzakelijk verhuurd aan mensen van 55+ en wat jonge dertigers met kleine kinderen. Veel duitsers ook, want Bratkartoffeln mit Schweinebraten staat in onze Soi hoog aangeschreven.
Al met al voelen we ons allebei heel gelukkig met deze plek. Na weken van allerlei activiteiten (huh, alweer watervallen, elephantcamps etc.) kunnen we de laatste weken gebruiken om die vele indrukken te verwerken. En dan is luieren aan een strand als hier een waar genoegen.

Ko Samui

(Hierbij nog een paar foto's van het Hua Hin-strand, de mooiste stukjes dan).
Zoals Willem al schreef, hadden we het in Hua Hin rap bekeken. Onze bedoeling was geweest om buiten de stad een plek te zoeken, maar dat hele stuk kust is al 'bedorven', met grote hotels en torenflats, prijzen die overal de pan uit swingen en vooral ook een heel andere sfeer, eigenlijk weinig Thais meer. Ik noemde het publiek al gauw een publiek van 'kouwe kak' oftewel 'dikke nekken'. Kortom, niet leuk, vooral ik had daar last van.
Dus.... verder trekken. Maar om nog een stukje kust te vinden dat wel aan onze hoge eisen zou voldoen, da's moeilijk hoor. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben dan toch maar besloten om 'een eiland' te doen, deze laatste paar weken. We kozen voor Ko Samui, wat als nogal toeristisch bekend staat, maar dat gaat op voor alle eilanden. Gistermorgen konden we nog snel een combi bus/ferrytransfer boeken en zo zaten we gisteravond om tien uur weer gepakt en gezakt op de bus te wachten.
De busreis duurde tot half zeven vanmorgen (zonder stop), de zgn. VIP-bus was niet zo vipperig, de airco kon bijvoorbeeld niet laag gezet worden, zodat ik de hele nacht zat te vernikkelen van de kou, ondanks vessie en dekentje. Toen ik dan eindelijk een beetje was weggedommeld, werd iedereen weer uit de bus gesleurd, want we waren inmiddels in Surat Thani aangekomen, waar we op de ferry moesten wachten naar het eiland. Rond acht uur werden we in een wagen geladen en tussen de bagage gefrommeld reden we naar de pier. De ferryboot werd tot de nok toe afgeladen, er was amper nog een plaatsje te vinden (wij hadden dan ook het idee dat er veel meer mensen op waren dan de toegelaten 340, maar ja, dit is Thailand he).
Om elf uur aangekomen bij het eiland, waar het inmiddels al flink heet was. De speurtocht naar een guesthouse heeft niet eens zo lang geduurd, er waren nog heel wat kamers vrij, ondanks de alarmerende berichten van mannetjes die ons een kamer wilden aansmeren!
Nu hebben we ons (voorlopig voor twee nachtjes) genesteld in guesthouse Mai Nam Home, in het dorpje Mai Nam aan het ... Mai Nam strand. We hebben weer een semi-bungalowtje in een mooie tuin, zoiets als bij Mr. Jan in Pai. Als we er goed kunnen slapen (da's altijd even afwachten, hoe het met b.v. cafe-herrie is 's nachts), dan blijven we hier de resterende tijd. Het strand ziet er alvast prachtig uit, er zijn PALMBOMEN!! op het strand, de zee is blauw, het straatje is gezellig.
Pffffffff, reizen is vermoeiend hoor, dus we gaan nu even lekker vakantie-in-een-vakantie houden.

Hua Hin

Vertrokken uit Ayutthaya zijn we met de trein naar Bangkok gegaan en voorts met een andere trein naar Hua Hin aan de Golf van Thailand. Een trein, 3e klas, waar je anderhalf uur in zit kost hier 35 Bath; van Bangkok naar Hua Hin, 4 uur treinen in de 2e klas kostte 212 Bath, net 4 euros! Krakend en stampend materieel, maar je komt er wel mee op de plaats van bestemming (meestal)
Hua Hin: leek mij wel de moeite waard, ik was er 11 jaar geleden. Maar er is hard gewerkt die afgelopen jaren. De Hilton's, Sofitel's en Marriott's zijn uit de grond gestampt en in hun vaart is ook de locale bevolking hard aan het profiteren met exorbitante prijzen in de resto's en cafe's, terwijl een gewoon guesthouse voor een redelijke prijs niet meer te vinden is. Het dorpje zelf is een grote nightmarket, waar de Rolexen, Breitlings en Cartierhorloges weer gewoon te koop zijn voor een handje dollars.
Dus vinden we het allemaal niet meer zo geweldig, duur guesthouse, een cappucino of expresso voor het dubbel als b.v. Chiang Mai, een Singha-biertje voor 130 Bath.
Vanmorgen hebben we getracht een ander guesthouse buiten Hua Hin te vinden, maar ook dat liep stuk op dezelfde hoge prijzen.
Derhalve hebben we toch plannen iets anders te gaan zoeken, weg van deze kermis. Maar het is hier ook weer prachtig zonnig en warm weer, dus treuren doen we niet!
Het guesthouse waar we zitten momenteel is ook wel duur, maar ook heel mooi; de foto's spreken het meest, denk ik. Een huis van teakhout en heel veel kunst, vrnl. woodcarving.

Waarheen....??

We hebben Ayutthaya nu weer een paar dagen afgestruind, tijd om te vertrekken. De Wat's waren erg de moeite waard, maar verder is hier niet zoveel te beleven en behalve de ene straat met de guesthouses is er ook niet zoveel gezelligheid hier. Dus.. we trekken verder, iets eerder dan gepland richting kust.
De ochtend hebben we dan ook besteed aan Lonely Planet lezen en op het internet nog wat opzoekwerk doen. We hebben besloten richting Hua Hin te gaan, een badplaats ten zuidwesten van Bangkok. Dat is wel een grote plaats, maar we hopen een stek te vinden buiten Hua Hin zelf, ten noorden of ten zuiden ervan. Deze kleine plaatsjes schijnen ook wel in opkomst te zijn, maar nog niet zo druk. Alleen is er nog niet veel over te vinden op het internet, dus was het wat moeilijk zoeken.
We nemen morgenochtend de trein naar Bangkok en stappen daar over op een trein naar Hua Hin, waar we zo aan het eind van de middag aankomen (als de treinen tenminste op tijd zijn, da's altijd even afwachten hier). Dan hopen we een plaatsje te vinden in een of ander guesthouse (reserveren was tot nu toe niet mogelijk, maar we kunnen altijd nog op het strand slapen, haha), dan kunnen we de volgende dag verder kijken.
Vanmiddag hebben we nog even lekker gezwommen bij een hotel in de buurt.

Het uploaden van de foto's geeft nog altijd wat problemen hier, we proberen nu nog even verder....

Sorry, geen filmpjes!

Sorry mensen, ik had jullie gisteren een paar filmpjes beloofd van het olifanten-gebeuren, maar het uploaden duurt hier verschrikkelijk lang. Dus het gaat niet door, helaas. En ze waren zo leuk......

Wat een Wat's!

Hier in Ayutthaya - oude hoofdstad van het Siam-rijk - wemelt het echt van de Wat's, de tempelcomplexen. En ruines al of niet gerestaureerd van oude Khmer-tempels. Ik schat zo op de kaart tellend op minstens 30 tempels. We hebben er al een aantal bezocht vorig jaar maar we wilden er nog wel een paar nader bekijken. Els had een lijstje gemaakt van de must-see tempels en toen kwamen we op 2 historische en 1 meer eigentijdse tempels uit. Voorts hebben we een taxi gehuurd voor vanmorgen die ons van de ene naar de andere moest brengen. En dat werkte prima.
Eerst de Wat Na Phra Men, de eigentijdse. Heel veel buddhas , veel goud, prachtige architektuur.
De volgende was de historische ruine Wat Chawatthanaram. Een ruine die gerestaureerd is om verder verval te voorkomen. Heel symetrisch van opzet met een hoge chedi of prang in het midden en omgeven door 8 kleinere torens. Er was ooit kennelijk ook eens een 'beeldenstorm', want de tientallen buddhabeelden waren bijna allen onthoofd. Maar ook hier: gebouwd in de 12e eeuw AD wisten de Thai wel van aanpakken door alles in baksteen te metselen en vervolgens te pleisteren en sculpturen aan te brengen.
Tenslotte de Wat Yai Chai Moungkhon met zijn enorme prang waarvan je een prachtig uitzicht had.
Nog even langs een elephantvillage geredenm maar daar was bedoeld dat je een elephantride ging maken en daar hebben we niet zo'n zin in. Dus weer terug naar het guesthouse.
Vanmiddag maar niet veel meer ondernomen, door de hitte kom je eigenlijk nergens meer aan toe. Maar gelukkig hoeft dat ook niet....

Olifanten

Vanmorgen zijn we vroeg aan een wandeling begonnen, richting Olifantenkamp, en we hebben het nog gevonden ook, dat is hier nooit zeker! Het is de enige originele (gerestaureerde) olifantenkraal die ook open is voor publiek. De koning heeft er speciaal een paviljoen laten bouwen van waaruit hij het jaarlijkse spektakel (de
'round-up' van wilde olifanten) kon gadeslaan. Na een wandeling van bijna twee uur hadden we het dan toch gevonden, maar wat bleek: de hele kraal wordt opnieuw gerestaureerd, dus alle (houten) omheiningen lagen plat. Maar gelukkig waren er wel veel olifanten, dus besloten we maar eens een kijkje te gaan nemen. Hier worden geen 'kunstjes' gedaan met de dieren, ze lopen er min of meer vrij rond en we hebben er een paar uur doorgebracht. Er waren nogal wat 'baby's', de oudsten van ongeveer een jaar, de jongste was 1 maand. Het was heel leuk om dat spul allemaal bezig te zien, we mochten ze ook zelf nog wat bananen voeren. Een van de verzorgers kwam steeds even bij ons zitten of staan, en probeerde heel wat uitleg te geven, al kon hij maar drie woordjes Engels. Op een gegeven moment zei hij dat er iets ging gebeuren ('met mama en baby'), al begrepen we niet helemaal wat. Bleek dat er twee baby's van hun moeder gescheiden werden, omdat de kleintjes naar elders vervoerd werden voor 'educatie'. Na twee jaar komen ze weer terug. Het werd een heel spektakel, ging natuurlijk niet van een leien dakje, en zowel de moeders als de baby's schreeuwden moord en brand. De rest van de kudde was solidair en protesteerde ook heftig. Maar met veel getrek en geduw zijn de kinders dan uiteindelijk in de vrachtwagen terecht gekomen. En niet alleen de moeders hadden verdriet, ook bij de verzorger liepen de tranen uit z'n ogen. (Ik heb er wat filmpjes van gemaakt).
Met de tuktuk terug naar het guesthouse, want het was inmiddels twee uur en dan is het gewoon te warm om nog een eind te wandelen.
Morgen gaan we een rondje oude tempels en ruines bekijken. We hebben zelf een toertje samengesteld en vanavond een tuktuk geregeld die ons morgen komt oppikken. Dat is iedere keer weer lachen geblazen. We beginnen met de eerste de beste tuktuk-chauffeur die we tegenkomen, die haalt er dan een collega bij, vervolgens nog een, vrouwen en kinderen erbij en met veel uitleg en vooral onderhandelen zijn we weer op de helft van de prijs uitgekomen die ze eerst vroegen. En tot nu toe is dat altijd gelukt, dus als het goed gaat doen we morgen een cultureel rondje en proberen we in de namiddag te gaan zwemmen. Het is hier echt pufheet en vooral erg vochtig, dus benauwd.
Het was eigenlijk Willem z'n beurt om te schrijven, maar niet ongerust worden, alles is goed met hem. Hij wilde vanavond nog even naar de night-market,ik had daar niet zo'n zin in, dus heb ik aangeboden om het verhaal-van-de-dag te doen.

PS Internet is zo traag hier vandaag, de video'tjes komen morgen wel...

Dagje (en nachtje) bussen....

Gistermorgen met toch wat pijn in hart afscheid genomen van Pai, wat een zalige plaats was dat!
Om half twaalf stapten we in een mini-busje terug naar Chiang Mai, een rit van ongeveer drie uur. In Chiang Mai hadden we een paar uur de tijd, zodat we even naar het Awana guesthouse terug konden om een postpakketje op te halen en op het terras van ons stamcafe Darret's nog even een flinke maaltijd te gebruiken voordat we aan het volgende deel van de reis begonnen. Het was leuk om nog even de vertrouwde plekjes terug te zien.
Om half zeven terug bij kantoortje van het reisbureau, waar we werden opgehaald door een taxi die ons naar de Grote Bus bracht. Die bus zou om zeven uur vertrekken met als eindbestemming Bangkok. Inmiddels hadden we bedacht dat het eigenlijk wel prettig zou zijn als we in Ayutthaya konden uitstappen, daar kwamen we toch langs. De chauffeur vond dat geen enkel probleem gelukkig en dat bespaarde ons nog een taxirit in Bangkok en een treinreis Bangkok-Ayutthaya. Maar.... dat had wel tot gevolg dat we om 5 uur in de ochtend gedropt werden langs de autoweg, weliswaar bij een bus-stopplaats, waar ook taxi's langskwamen. Tja, wat zouden we nu doen, we konden toch moeilijk midden in de nacht aankomen bij het guesthouse, de mensen daar verwachtten ons niet voor twaalf uur 's morgens! Dus eerst maar een tijdje zitten wachten, wat heen en weer gelopen om de bloedsomloop weer wat op gang te brengen, die had nogal te lijden gehad met al die uren zo opgefrommeld in die bus te zitten! Het eerste wat opviel toen we uitstapten, was.... de WARMTE, en een heel hoge luchtvochtigheid. Het was op dat moment zelfs nog erg mistig, wat een beetje een Kafka-achtige sfeer gaf.
Om half zes stopte er een taxi, waar we dan toch maar vast ingestapt zijn, zodat we om kwart voor zes voor het guesthouse stonden. Na wat geaarzel toch maar de (grote) tuin ingelopen, in de hoop dat we daar ergens een bankje zouden vinden om te wachten tot er iemand zou ontwaken. Maar... we hadden natuurlijk buiten de honden gerekend, die prompt in groot koor begonnen te blaffen, waardoor niet alleen de eigenares maar waarschijnlijk het hele guesthouse wakker is geworden!
Het vrouwtje was eerst even in paniek, maar toen we hadden uitgelegd wat er aan de hand was, heeft ze nog snel even een voorlopige kamer klaargemaakt, zodat we 'konden rusten'. Schattig he.
Het guesthouse is het Baan Lotus Guesthouse, een prachtig, in teakhout opgetrokken huis (of eigenlijk twee huizen), waarin zich de kamers bevinden. Een lap tuin er omheen, en aan de achterkant een grote vijver met bloeiende lotusbloemen, waar onze kamer op uitkijkt.
Het vrouwtje praat als een sprekende vertaalcomputer, woordje voor woordje, maar ze komt er heel goed uit met het Engels.
Voorlopig hebben we er twee nachten geboekt, en dan zien we wel verder. We moeten wel weer even acclimatiseren, het is hier zoveel warmer en vooral benauwder dan waar we net vandaan komen.
Vorig jaar waren we hier in Ayutthaya ook al een paar dagen geweest, deze plaats is vooral bekend om de vele mooie tempels en ook tempelruines.

Adieu Pai

Pai is leuk, dat hebben we gemerkt in de afgelopen week. Maar het dorp of als je wilt 'stadje' ligt tamelijk hoog in de bergen. Dat betekent ongeveer dat we hier 4 seizoenen hebben in 24 uur: 's middags heet, boven de 30 graden, maar zodra de zon achter de bergen is verdwenen zakt de temperatuur razendsnel tot mogelijk slechts enkele graden boven nul in de vroege ochtend. Je moet je 4 keer per dag verkleden om de temperaturen te weerstaan. De rust hier was een verademing na het hete en drukke Chiang Mai. Maar toch maar besloten om weer wat zuidelijker te gaan waar het klimaat meer gelijkmatig is en na veel overwegen hebben we besloten naar Ayuthaya te gaan morgenmiddag. Via Chiang Mai en dan met de nachtbus naar Bangkok en vervolgens een trein naar Ayuthaya. Derhalve morgen geen nieuw bericht.

auwauw... m'n voetjes!

Eh ja, nadat we vandaag minstens 20 km te voet hebben afgelegd, mag ik wel even 'auwauw' zeggen, haha. We hebben een prachtige wandeling gemaakt, voor de verandering eens vroeg vertrokken, toen het nog fris was, zodat we het eerste stuk (de berg op) nog in alle koelte konden afleggen.
Willem had gisteren al het eerste gedeelte verkend (tot en met het Chinese dorpje), dus dat stukje kan ik overslaan met de beschrijving. Dat dorp is eigenlijk voor de helft Chinees, de andere helft is Lisu-bevolking, een van de zogenaamde bergstammen. Vroeger leefden deze mensen erg geisoleerd, maar nu ligt er een weg naar toe en is alles natuurlijk wel veranderd. Bovendien is in 2004 er een grote overstroming geweest, waarbij het halve dorp is weggespoeld. Dus veel mensen wonen nu in nieuwe, stenen huizen.
We zijn het dorp uitgelopen via een weg waarvan we dachten... dat het de goeie weg was.... haha, maar zoals gebruikelijk hier klopte de kaart weer langs geen kant. De weg werd smaller, werd een paadje, en toen hield ook het paadje op. Inmiddels hadden we alweer een flinke afstand afgelegd en we hadden het gevoel dat we aan het einde van de wereld zaten. Prachtige vergezichten, heel veel bananen- en andere fruitboomgaarden, veel velden met o.a. knoflookteelt, heel af en toe in de verte een huisje. Dan toch maar teruggekeerd naar de oorspronkelijke weg en nu wel de juiste route gevonden. Daarbij zijn we nog een aantal dorpjes gepasseerd, tot we uiteindelijk weer op de doorgaande weg naar Pai bleken te zijn. Echt verdwalen kan niet, maar je kunt wel heeeeeel ver verkeerd lopen!